Mutfak

Nilay’ın daha önce orada durmuş bütün kadınlardan daha sıcak, daha samimi, daha gerçek ve hesapsız olduğunu düşündü. Bütün düşüncelerini bir tek cümlede toparladı ve hayranlıkla keşfettiği bu yeni gerçeği kendine mırıldandı;


"O bu eve çok yakışıyor. Ama keşke gitmek zorunda olmasaydı." Büyüsü kaçmadan seyredebildiği kadar seyretmek, o anın sonu gelmeden her bir saniyesini aklına kazımak istedi. Bir daha bu anı yaşamak ne zaman mümkün olacaktı bilmediğinden, sadece henüz yazılmamış geleceklerinden korktukları için, sesizliği misafir ettikleri bu mutfaktaki her bir saniyeyi sonuncusuymuş gibi içine çekti. Nilay kuruması için biraz önce yıkadığı bardağı kenara bıraktığında, Tuna bir süreliğine yaşadığı tarifsiz keyfin sona erdiğini anladı. Son beş dakikadır gözlerini alamadığı Nilay’ın hareketlerini izlemeye devam ediyordu. İzlendiğinin farkına varmış olacak ki, başını ağır ağır Derin’e çevirdi ve ses çıkartmadan birbirlerine baktılar.


İkisi de sessizliği bozan taraf olmak istemiyordu ama git gide garipleşen bu sessizlik ikisini de gerçeğe uyandırmaya başlamıştı bile. Söylenmemiş onca cümleyi arkalarında bırakıp biri ev sahibi nezaketi ile diğeri de misafir kabullenmişliği ile ayrı odalara doğru yürüdüler.






©2023